Do Eat Sleep Slider wereld WEReld WERELD

Gevonden: de meest speelse plek van Europa

Als wij later groot zijn, dan gaan we in Trentino wonen. Altijd wat te doen. Niet alleen kietelt de alpenschone lucht je longen en kleuren de bergtoppen bij zonsondergang lichtroze, ook kun je er wandelen in de voetsporen van dinosaurussen en een koe adopteren voor je eigen voorraad kaas. En de wijnen, die tap je rechtstreeks uit de muur of laat je serveren door een barman van bijna honderd.

Adopteer een koe

Een van de dingen die ik nog goed kan herinneren van toen ik vroeger met mijn ouders door de bergen van Noord-Italië wandelde, is het rinkelen van de koebellen in de valleien onder ons. Als we maar hard genoeg doorliepen die dag, kwamen ze steeds dichterbij, de beesten met hun detectieklepels. Niet veel verder vonden we dan dikwijls een houten schuurtje waarin een boer in een blauwe overall kaas stond te draaien in een groot ijzeren vat en die vervolgens als plakken goud op een rek stapelde om uit te lekken. De overige liters verse melk verkocht hij via dan speciale melkmachines in de omliggende dorpen. En die traditie van het maken van zuivelproducten houden ze in Trentino nog altijd in leven, niet alleen voor de lokale bewoners, maar ook voor bezoekers. In het gebied Valsugana kun je als vakantieganger bijvoorbeeld een melkkoe adopteren. Zes tientjes betaal je dan, waarvan er vijf gaan naar de bergboerderij voor het onderhoud van de koe en eentje naar een liefdadigheidsproject voor kinderen. Doel van het project is te laten zien in welke bijzondere leefomgeving deze ambachtelijke producten gemaakt worden en hoe de koeien in de zomer naar de bergweides verhuizen om te grazen. Niet alleen steun je een lokale traditie, ook mag je van half juni tot en met half september je adoptiekoe in de weide opzoeken om samen herinneringen op te halen, maar ook om de in hem vijftig geïnvesteerde euro’s te verzilveren in de vorm van gerijpte kaas, ricotta, boter, tosella of verse melk.

Meer informatie | www.visitvalsugana.it

SHOP ONZE INSTAGRAM

Klik op de foto om jouw favoriete look te shoppen

 

Artikel gaat hieronder verder

 

 

Loop in de voetsporen van dinosaurussen

Sla je ’s ochtends de gordijnen open van je blokhut of stadsappartementje, dan liggen de bergtoppen van de Italiaanse Alpen waarschijnlijk al naar je te knipogen. De noordelijke provincie ligt uitgerold op de flanken en in de valleien van bergmassieven van porfier, van dolomiet, van glinsterend graniet en kruipen tot soms wel drieduizend meter plus omhoog de hemel in. Waanzinnig is het natuurverschijnsel enrosadira, waarbij de kale rotspartijen aan het einde van de dag vanwege de concentratie calcium en magnesiumcarbonaat het zonlicht reflecteren en van lichtgeel, oranje, roze, rood naar paars verspringen. Maar het is vooral de grote variatie in landschappen die het berggebied zo aantrekkelijk maken. Je vindt er dichte naaldbossen, besneeuwde bergtoppen, woeste gletsjers, vreedzame alpenvlaktes met boerderijen en valleien met spiegelende meren. Een van de meest bizarre landschappen blijft toch wel de Marocche di Dro, gevormd door aardverschuivingen tijdens de Kwartaire ijstijd waardoor reusachtige rotsblokken over de flanken naar beneden gleden. Het beschermde biotoop ligt aan de zuidkant van het Meer van Cavedine, waar je als je de auto op het parkeerplaatsje langs de bergpas parkeert, over de massieve keien kunt klimmen. Aanrader is om de bordjes met de dinosaurussen te volgen. Na een poosje klauteren kom je uiteindelijk bij de oostelijke rotsblokken uit waarin – je moet er wat fantasie voor hebben – 6-7 meter hoge dinosaurussen 190 miljoen jaar geleden hun voetsporen achterlieten. Nog ouder en beter te herkennen zijn de honderden dinovoetstappen ten zuiden van Rovereto, die 200 miljoen jaar oud zijn en zijn achtergelaten toen het gebied nog een modderige vlakte aan oever van de inmiddels verdwenen Tethyszee was.

Meer informatie | www.visittrentino.info/nl

Meer, meer, meer…

Het smeltwater dat van de besneeuwde bergtoppen over de flanken naar beneden beweegt, vormt in de plooien prachtig mooi meren. Het bekendst is het Gardameer, waarvan het noordelijke topje in Trentino ligt, maar ook het meer van Caldonazzo en het meer van Levico trekt elke zomer duizenden Nederlandse vakantiegangers. Minder bekend en misschien nog wel veel magischer zijn de kleinere meertjes in de Valle dei Laghi, de Vallei van de Meren, waar je aan de voeten van woeste rotswanden spiegelende meertjes vindt omringd met groene wouden, duivenranken en schilderachtige dorpjes. Het pronkstuk van de provincie is het meer van Toblino, bekend vanwege het kasteeltje dat in de ochtenddauw als een fantasma uit het meertje lijkt op te doemen. De lokale legende wil dat een verliefd stelletje tijdens volle maan in het water verdronk en in de hoedanigheid als geest nog altijd rondom het romantische kasteel, tegenwoordig een voortreffelijk restaurant, rondwaren. Hier struin je langs de oevers van het meer en neem je als het weer het toestaat, een verkoelende duik. Mooi ook is het noordelijker gelegen meer van Molveno, waar rotsblokken uit het water steken en waar je in de omliggende bossen urenlang kunt hiken. Aanrader is om een appartementje in de buurt van een van de meren te boeken, ze zijn vaak gunstig geprijsd en je duikt er zo de natuur in. Wij sliepen in de Truffula Tree, een heerlijk huis in de heuvels vlakbij het meer van Cavedine, met uitzicht op de Brentadolomieten en vanwege de nabijheid van de Monte Bondone een ideale uitvalsbasis voor klimmen, skiën of mountainbiken.

Even (wijn) bijtanken

Het zal een jaar of zes of zeven geleden zijn dat ik bij een wijnbar ergens in de buurt van het meer van Toblino een witte wijn dronk waarop ik gelijk verliefd werd. Het was een frisse Chardonnay met hinten van – maar dat haalde alleen ik eruit – banaan en ging in een doos van zes flessen mee naar huis. Toen die voorraad er doorheen was – het zal een week of twee zijn geweest – probeerde ik via het mailadres dat ik op hun website vond een stel nieuwe dozen te bestellen, of een pallet als dat handiger was, maar kennelijk ging alle energie en moeite naar het maken van wijnen, want op de mailtjes bleven onbeantwoord. Een van de eerste dingen die ik daarom deed toen ik weer door de Valle dei Laghi reed, was het opzoeken van die ene wijnbar (www.toblino.it). Elf uur ’s ochtends, maar aan de bar in het rechthoekige gebouw met de wanden bedekt met eindeloze rekken flessen toch al gauw een mannetje of tien druk bezig wijntjes te slobberen. Veel tijd heeft de ober niet nodig om mijn vage omschrijving te ontcijferen. Uit zijn collectie van honderden verschillende wijnen tovert hij in een keer mijn Chardonnay tevoorschijn, alsof ik zes, zeven jaar lang niet ben geweest, inclusief een plankje met formaggi en prosciutti. Dat ik alvast op de bank mag gaan plaatsnemen. Mijn jas uit kan doen. Wat ik tijdens mijn voorlaatste bezoek aan het wijnhuis trouwens over het hoofd had gezien, maar wat er bij navraag toen al een tijdje bleek te zijn, is het ‘tankstation’ in de rechterhoek van de ruimte. Daar aan de muur hangen in een rijtje van vijf een stel vulpistolen waarmee je je jerrycan of flessen kunt vullen met lokale wijnen. Voor de grote dorst zeg maar. Of wie aan zes flessen niet genoeg heeft.

Laat je bedienen door een 94-jarige ober

In de supermarkt vragen we aan de kassier of hij een adresje weet waar we vin santo kunnen drinken. Na een paar woorden overleg in muzikaal Italiaans met de man in de rij achter ons, besluit hij dat we een paar dorpen terug moeten zijn, in het plaatsje Padergnone, waar tegenover het pleintje een barretje zit waar ze vast wel vin santo schenken. Daar treffen we een lege bar. De massieve houten banken in het oude schuurtje – want dat lijkt het- zijn stuk voor stuk onbezet en ook de man uit de bediening lijkt enigszins verrast door ons bezoek. Maar vin santo heeft ‘ie zeker staan. Heilige wijn, vertelt hij, omdat die in de kerk tijdens de missen werd gebruikt, gemaakt van ingedroogde druiven en daardoor een tikkie zoeter en tikkie sterker. Tussen het eerste en het tweede glas komen de dorpsbewoners binnengedruppeld. Een vrouw met een aanzienlijke dorst, een man met een vilten bolhoed en een vriendengroep van tachtigjarige jongens die waarschijnlijk al hun hele leven vrienden zijn en er nog dagelijks stevig op los borrelen. Eigenaar van deze filmscène is Ezio, met zijn 94 lentes niet de jongste van het gezelschap, maar zijn ogen stralen vanachter zijn oversized opa-Up-bril onverminderd. De tent tachtig jaar geleden begonnen met zijn twee broers, die het leven intussen hebben verruild voor de eeuwigheid, maar zelf nog altijd in blauwe overjas en dienblad in zijn handen. Het moet gezegd worden: de service is wat aan de trage kant, maar naast je glaasje wijn krijg je bij La Cantinota di Padergnone wel gratis een eeuw aan motto’s en wijze levenslessen geserveerd.

No Comments

    Leave a Reply

    Instagram