Hotspots World

Na ons bezoek aan dit tropische eiland in Japan willen we eigenlijk nooit meer werken

Tokio39 (1 of 1)
Aan alle mooie dingen die gegoten zijn in een ‘serie’ of ‘reeks’ komt helaas ooit een eind. The Godfather, de Harry Potter boeken (yes, dat geven we gewoon toe hier), een hele rits pop-up barretjes hier in Amsterdam en nu ook de prachtige serie over Japan van onze Erik de reizende reporter. We strooien hier op het blog dan wel vaak met bijvoeglijk naamwoorden, maar bij het Japan-verhaal van Erik schieten we tekort. Hij heeft ons al de waanzinnige en kleurrijke stalen jungle van Tokio laten zien, nu is het tijd voor een hele andere kant van Japan: subtropische eilanden!

Okinawa20 (1 of 1)

MET PENSIOEN OP EEN SUBTROPISCH EILAND

Hallo,

Als je dit leest ben ik verhuisd naar een subtropisch eiland. Niet dat ik het in Tokio niet leuk heb gehad. Integendeel. Ik heb er de tijd van mijn leven gehad. De ene dag nog gekker dan de ander. Mariokarten op het drukste kruispunt op aarde. Karaoke in een Pokemonpak. Sake drinken in een kroeg met levende pinguïns. Maar mijn zintuigen willen niet meer. Tokio is too much. Altijd en overal maar gekkigheid. En heel, heel veel mensen. Heb je eindelijk een rustig plekje in de metro gevonden, duikt er een meneer uit de muur.

Tokio13 (1 of 1)

Dus pakte ik het vliegtuig van Tokio naar Okinawa en van Okinawa naar Ishigaki om me vijf uur later door een taxichauffeur af te laten zetten bij een bungalow in de bushbush, maar wel aan de kust. En daar zit ik nu nog steeds, op een toilet met een voorverwarmde bril en een afstandsbediening voor de ingebouwde sprinkler, de föhn en de radio met klassieke muziekjes. Zelf vind ik het wel een geestige gedachte. Dat ik hier op een supersonisch toilet mijn verhaal zit te tikken terwijl er in een straal van tien kilometer niets anders te zien is dan een dichte jungle en een leeg strand met aangespoelde schoenen.

Okinawa22 (1 of 1)

Okinawa23 (1 of 1)

Artikel gaat hieronder verder

Okinawa24 (1 of 1)

Ook heb ik nog niemand in het vissersbootje gezien dat al een paar dagen voor de kust dobbert. Even dacht ik het een goed idee zou zijn om het ding aan het touw naar binnen te halen en er, om het eilandgevoel compleet te maken, een dutje in te doen met in mijn handen een hengel. Maar in mijn bungalow kon ik geen hengel vinden en ook bleek er aan de andere kant van het touw geen bootje te zitten.

Na een paar dagen rondslenteren besloot ik het eiland te verkennen. Ik belde Yoshikatsu Kohama op, de taxichauffer die zijn naam met een pen op het bonnetje van mijn zonnebrand had geschreven. Welke van de twee zijn voornaam was, ik weet het niet; Yoshikatsu Kohama spreekt geen Engels, ik geen Japans. En tóch begrijpen we elkaar. Maak ik een flauwe grap, dan grinnikt hij mee, gaat het over mijn overdosis Tokio, dan knikt hij vol begrip. Later verneem ik dat Yoshikatsu Kohama 58 is en de hoofdstad onlangs heeft verlaten om te zorgen voor zijn ouders.

Okinawa3 (1 of 1)

Okinawa13 (1 of 1)

Okinawa14 (1 of 1)

Okinawa16 (1 of 1)

Op de weg naar de andere kant van het eiland hadden mijn nieuwe vriend en ik karaoke in de auto gedaan en bijna een vleermuis aangereden. Eerst waren we een beetje geschrokken, daarna hadden we heel hard gelachen. We reden door naar het uitzichtpunt op Kabira Bay dat van Michelin 3 sterren krijgt, aten de beste sashimi ooit in Ishigaki City en gingen met een bootje de zee op, waar ik met nul duikervaring tien minuten lang op de zeebodem moest wachten op de duikinstructeur. Dat was wel een avontuur. Niet alleen probeerde ik niet in paniek te raken door rustig in mijn mondstuk te ademen, ook moest ik met beide handen het koraal beethouden omdat de stroming onder mij mijn benen meetrok. Ik voelde mij opgesloten in een reusachtig aquarium, met heel ver boven mij de contouren van de boot waarop mijn vriend Yoshikatsu Kohama zat te wachten.

Okinawa27 (1 of 1)

Je zult begrijpen dat ik Tokio ook niet miste toen ik de ferry naar Iriomote pakte en daar de middag doorbracht op een verlaten strandje. En nog minder toen ik daar in een gele kajak rustig door de mangroves scheerde. De enige levende wezens die ik die dag op dit eiland zag, waren soldaatkrabben. Maar kwam je te dichtbij, dan doken ze als Vietcongstrijders direct de grond in. Helemaal alleen was ik dan weer. En geen grapjes met mannen in luikjes dit keer. Ook de Iriomotekat, die alleen op dit eiland voorkomt, schitterde door afwezigheid. In het hotel had je trouwens wel hele grote kraaien, maar die haalden vooral je kamer leeg. Grappig vind ik dat: toen researchers concludeerden dat Japan de laagste criminaliteitscijfers ter wereld had, hadden ze vast geen kraaien meegerekend. Hoe dan ook: ik zat op het paradijselijkste plekje van Japan.

Okinawa43 (1 of 1)

Okinawa44 (1 of 1)

Okinawa45 (1 of 1)

En Tsunehiko Kito was het daarmee eens. Ik liep hem een dag later tegen het lijf op een eilandje voor de kust dat alleen te bereiken is met een waterbuffel. Een piepklein eiland in de Oost-Chinese Zee dat 240 keer in Vlieland past en waarop weinig meer te vinden is dan wuivende palmbomen, een paar mangroves, een vlindertuin, een stel vogelhokken en 21 bewoners. En Tsunehiko Kito is daar eentje van. Twee jaar geleden was hij de zeventig gepasseerd, maar zijn blik verraadde nog altijd ondeugd. Een kaarsrechte blockhead, gouden ketting eronder, een shirt met een doodshoofd en een hut vol lege whiskyflessen. Onder het genot van een prikloze cola verklapte Tsunehiko Kito dat hij jarenlang als testrijder voor Honda in de grote stad had gewerkt, totdat zijn oude dag aanbrak. En die zat hij natuurlijk het liefst uit in Thailand. Maar door een orkaan week zijn vliegtuig uit naar Okinawa…en eerlijk? Daar was het eigenlijk ook wel okay. Lekker weertje, heerlijk rustig, dus geen gezeur en zo nu en dan met z’n hengeltje de oceaan op, glaasje whisky inbegrepen. Testrijden doet hij trouwens ook nog steeds, al is dat nu vooral op een waterbuffel. Vriend nummer 2 had het niet slecht bekeken, concludeerde ik.

Okinawa29 (1 of 1)

Okinawa32 (1 of 1)

Okinawa36 (1 of 1)

Okinawa39 (1 of 1)

Okinawa41 (1 of 1)

Dus als je dit leest ben ik verhuisd naar een subtropisch eiland. Op maandagen kun je me vinden in de taxi van Yoshikatsu Kohama (58) karaoke te spelen en op zondagen drink ik whisky met Tsunehiko Kito (72) op een waterbuffel. Maar daartussen ben ik gewoon in de buurt van mijn bungalow. Op het strand, misschien wel in het bootje of anders op mijn toilet met voorverwarmde bril en ingebouwde radio.

De groetjes, zullen we maar zeggen!

Ook verhuizen naar Okinawa?

Cathay Pacific vliegt vanaf €638 met een stop op thuisbasis Hong Kong in iets meer dan een halve dag naar Okinawa. De binnenlandse vlucht naar Ishigaki kun je eventueel voor niet al te veel geld op dezelfde dag nog boeken op het vliegveld van Okinawa. Een ticket voor de ferry naar Iriomote koop je gewoon in de haven.
www.cathaypacific.com

Slapen

Glamping Resort Yokabushi op Ishigaki opende een paar maanden geleden opnieuw de deuren, aan een honderden meters lang verlaten zandstrand. Met een zwembad, barbecueavonden en ruime bungalows met hypermoderne toiletten. Hotel Nirakanai Iriomotejima in de middle of nowhere van Iriomote beschikt over hele ruime kamers met heel veel zit- en ligplaatsen. Laat de deur van je ruime kamer niet openstaan: stelende junglekraaien op de loer!

  • Op één been kun je niet skiën - Colourful Rebel | The young & restless
    15 February 2017 at 16:38

    […] paar dagen voordat je op wintersport gaat je voet blesseren, dat is slechte planning. Het overkwam reisreporter Erik, die het Zwitserse Davos-Klosters voor ons daarom maar hinkend op één been verkende. Wat dat […]

  • Verlaten Japans pretpark lijkt eng veel op Westworld - Colourful Rebel | The young & restless
    24 January 2017 at 13:32

    […] Gelukkig kennen we door onze reizende reporter Erik ook de mooie kant van Japan (Tokio en subtropische eilanden). […]

  • Zeldzame sneeuw heeft Kyoto veranderd in een betoverende sprookjesstad - Colourful Rebel | The young & restless
    18 January 2017 at 13:40

    […] op Japan. Daar heeft onze reizende reporter Erik voor gezorgd met zijn drie hele toffe verhalen (je vindt ze hier), maar daar wordt nu nog een schepje bovenop gedaan. Er is namelijk sneeuw gevallen in Kyoto en dat […]

  • Instagram