Do Eat Sleep wereld WEReld WERELD

Onze dappere reisverslaggever zat muurvast in Estland

Waar onze reisverslaggever Erik de vorig keer nog de bloemetjes buiten zette met een stel biggen op de Bahama`s heeft hij nu een stuk meer kleren aan. Niet omdat wij dit hem gevraagd hebben (Erik zijn bijnaam is blonde Tarzan) maar omdat het pokke koud is tijdens de Estlandse winters. Het is nog kouder als je auto komt vast te zitten midden op een bevroren zee, over dit koude avontuur vertelt hij je nu graag alles!

Vastzitten in de sneeuw is nog nooit zo leuk geweest

Door het gordijn van sneeuw en de pirouetjes om de as ben ik kwijt wat boven en beneden is. De ruitenwissers aan. We staan, godzijdank, nog – of wéér – op onze wielen. Verder rijden gaat niet. Uitstappen net zo min. Buiten is het min tien en het dashboard is gevuld met knipperlichtjes.

We staan muurvast in de sneeuw op een bevroren zee in Haapsalu en buiten is geen hond te bekennen. Het stadje ligt, zegt de achterruit, kilometers achter ons, onze bestemming, een eiland voor de Baltische kust, kilometers vóór ons. We wrikken de portieren open en graven de auto met een schoen uit. Tevergeefs natuurlijk.

OMG_3773_co_panorama_h800

Dennis – mijn beste vriend – en ik waren die dag vanuit Letland naar de kust van Estland gereden. Via een krakende telefoonverbinding had de ijsmeester ons verteld dat de wegen na dagenlange vorst nu officieel geopend waren. Het ijs was dik genoeg, de shovels hadden een weg vrijgemaakt en verkeersborden waren als satéprikkers in het ijs geprikt. Voor de bewoners een zegening, omdat zij niet langer met de ferry hoeven, voor ons een extra vinkje op de bucketlist.

Met een gids op de passagiersstoel reden we het ijs op. Ondanks de borden vond de vrouw het nodig de etiketten nog eens dunnetjes te herhalen: ‘Niet zwaarder wegen dan tweeënhalve ton, minimaal tweehonderdvijftig meter afstand op je voorganger en niet tussen de 25 en 40 rijden, dat is slecht voor het ijs. En normaal doen. Het is geen speeltuin.’ Gedesillusioneerd reden we in een zondagsdrafje naar het eiland. En, in hetzelfde geregisseerde tempo, weer terug.

Viimane lumi / Last Snow

‘En normaal doen. Het is geen speeltuin’, echode het toen we de vrouw thuis afzetten en zelf opnieuw het ijs op gleden. In de verte lag de ferry er werkloos bij, omringd door een reusachtig wak gevuld met ganzen. Welgeteld twee minuten duurde het voordat Dennis en ik dankzij een te gortige ruk aan de handrem bij een te hoge snelheid tollend in de sneeuwmuur belandden.

Uit de speakers de lokale inzending voor het Eurovisiesongfestival. Leunend tegen de motorkap. De ijswegen zijn net geopend en de winter duurt nog maanden, dus een zeemansgraf wordt het niet. Toch kan ik de gedachte aan een eenzame dood op de bodem van de Baltisch zee met een melancholisch Ests liedje dat letterlijk vertaald ‘Er kan een nieuw begin zijn’ heet, niet onderdrukken. Na een kwartier lang turen naar de oogverblindend witte vlakte verschijnt een stip aan de horizon.

De meneer van de controlepost. De man had zijn vermoeden dat onze auto allang aan de overkant had moeten zijn waarschijnlijk via de walkietalkie van zijn collega op het eiland bevestigd gekregen. Met een afkeurende blik op het cirkelvormige remspoor concludeert hij dat hier niet gaat om autopech, maar rebels gedrag, en gooit ons zonder iets te zeggen een schop toe.

525553_10152573027485790_470268034_n

De sleepkabel wordt aangelegd, de sneeuw onder het chassis vandaan gegraven en de auto met een onsubtiele ruk uit de sneeuw getrokken. Nadat de man van de controlepost zijn schop en sleepkabel weer achterin zijn terreinwagen heeft gegooid, stapt hij in en verdwijnt hij in de horizon. Opnieuw zonder iets te zeggen.
‘Did this just happen, Dennis?’

Gelukkig hebben we de beelden nog!

Et Uus Saaks Alguse, de inzending voor het Songfestival van Estland, eindigde dat jaar op de twintigste plaats. So you know.

No Comments

Leave a Reply

Instagram