Do Eat Sleep Slider wereld WEReld WERELD

Big in Japan | Het enige land waar je écht even helemaal de sleur vergeet

tokio8-1-of-1
Eigenlijk zijn we iedere keer wel jaloers op onze reisjournalist Erik, wanneer hij per digitale post wederom een prachtstukje inlevert. De beste man bezoekt in een jaar tijd meer toffe landen dan de meesten van ons (we doen ons best) in een heel leven gaan zien. Toch valt dit jaloerse gevoel bij zijn vorige stukken helemaal in het niet, nu we de foto’s hebben gezien van zijn trip naar Japan. Vergeet alles wat je weet over reizen naar andere landen, want het voelt eerder alsof onze Erik een bezoek heeft gebracht aan een andere wereld. Omdat er zo belachelijk veel te zien en te vertellen valt, hebben we er samen met Erik een driedelige serie van gemaakt die je de komende weken hier op het blog kunt lezen. Sayōnara!

ERIK IN JAPAN (deel I/III)

Toen ik vanochtend in de supermarkt met mijn vingers in een kiwi kneep en er aan alle kanten spul uitspoot, dacht ik terug aan Tokio. Daar paste ik laatst echolocatie toe op een meloen. Op eentje die samen met een soortgenoot op een paars fluwelen bedje in een houten kistje met een gouden strikje lag. Nog voordat de verkoper mij kon vertellen dat aanraken niet de bedoeling was, had mijn nagel drie keer tegen de buitenkant getikt. Die klonk steady, net als de binnenkant. Een uitstekende meloen en ik kon het weten. Ik ben groenteboer geweest.

De slappe kiwi in de supermarkt was volgens het bordje van een klasse 1, had een prijs van 1,49 per pond en als herkomst: Import. Mijn topografische kennis is verder best in orde, maar van een land met de naam Import heb ik nooit gehoord. Het setje meloenen in het kistje in Sembikiya daarentegen komt van een meloenenfarm ten zuiden van Tokio en kost tweehonderdvijftig euro. Een stuk duurder, maar nog steeds een koopje als je weet dat de fruitjuwelier ook meloenen veilt voor vijftienduizend euro. Voor de prijs van twee natuurlijk.

Waarom iemand in godsnaam een aardbei van twintig, een tros druiven van honderd of een setje meloenen (vierkante watermeloenen zijn ook een optie) van tweehonderdvijftig euro cadeau zou willen, is mij een raadsel. Ook na de uitleg over hoe de meloenen van de plant worden verwijderd totdat er eentje overblijft die alle voeding ontvangt. Die ene meloen is zonder twijfel de lekkerste die je ooit zult proeven en het fruitmandje van honderdvijftig euro helpt je er ongetwijfeld zo weer bovenop, maar honderden euro’s voor een product dat er na een weekje vakantie net zo bij ligt als de kiwi in de schappen van de Spar, daarvoor moet je waarschijnlijk Japanner zijn.

Welkom in het land waar de realiteit soms een beetje anders is. Alsof God met de knoppen heeft geknoeid en de logica op z’n kop heeft gezet. Dat de Japanners hoffelijkheid hoog in het vaandel dragen en elkaar luxemeloenen cadeau doen, valt natuurlijk te bewonderen. Maar hoe verklaar je dat het in een metropool van veertig miljoen mensen muisstil in de metro is? Dat mensen in diezelfde metro blozen wanneer je hallo zegt, maar stukgaan op programma’s waarin mensen elkaars achterste besnuffelen? Dat in Japan meer volwassenen dan baby’s Pampers dragen?

14955902_10157778531190790_959903437625051058_n

tokio9-1-of-1

tokio13-1-of-1

 

Artikel gaat hieronder verder

 

 

tokio25-1-of-1

tokio33-1-of-1

tokio48-1-of-1

tokio57-1-of-1

Ik ben geboren met een bovengemiddelde portie fantasie, maar in Japan gaat de fantasie met mij aan de haal. Het is de eerste van vijf dagen Tokio en we worden nu al bestookt met verhalen over ‘cuddle cafes’ (waar je tientallen euro’s betaalt om naast een onbekende te liggen), bars met pinguïns (keuren wij af), bars met uilen (hè wat?) en robotshows (waarbij een handjevol Japanse meisjes in roze bikini’s op een met neon verlichte tank dansen. Keuren wij goed). Niet omdat het kan, maar omdat het Tokio is. Maar vooralsnog staan we geparkeerd op de stoep van de drukste oversteekplaats ter wereld, Shibuya, waar per uur meer mensen passeren dan dat mijn woonplaats inwoners heeft. Honderdduizend ongeveer. Overal om ons heen de tientallen meters hoge knipperende lichten van elektronicazaken en frisdrankmerken. En God, rijden daar nu Mario en Luigi en het Koekiemonster in een kart voorbij?

tokio47-1-of-1

tokio51-1-of-1

tokio52-1-of-1

tokio53-1-of-1

O jee, je leest pas verder in deel 2!

[update] Deel twee vind je inmiddels hier.

Zelf gaan?

Wij vlogen met luchtvaartmaatschappij Cathay Pacific (www.cathaypacific.com) via Hong Kong naar Tokio, tickets vanaf €595. Gemiddeld zo’n twaalf plus vijf uur schoon aan de haak. Onze jetlags verdwenen gelukkig als sushi in het Land van de Rijzende Zon in de comfortabele bedden van The Gate Hotel Kaminarimon. Te boeken vanaf €76 per nacht via onze kameraden van Design Hotels. (www.designhotels.com)

No Comments

    Leave a Reply

    Instagram