Slider Travel

Reisverslag | gevonden: het knapste, kleinste, geheimste strandje van Europa


Niet in Turkije, niet in Griekenland en ook niet in Italië. Nee, het mooiste strandje van Europa vonden wij, notabene tijdens het piesen, in het binnenland van Macedonië. Weggemoffeld in een kruin van gouden kliffen, ver weg uit het zicht van de buitenwereld.

‘Wat betreft grootte stelt het eigenlijk weinig voor! Hooguit een halve tennisbaan. En een pad ernaartoe is er niet!!!’

Met de rits van mijn jeans nog halfopen schreeuw ik naar mijn reisgenoot, die hoofd uit het raampje van de camper steekt, dat ik zojuist het mooiste strand van de wereld heb ontdekt. Tijdens het plassen in de bosjes, aan de andere kant van de weg, balancerend over de rand van de klif om te zien of het water daarbeneden ook zo lekker tegen de rotsen klettert.

‘Omgeven door grijze kliffen met gouden kruinen en bomen van het groenste soort. En ze drijven er op luchtbedden in het water. Dat afwisselend groen en blauw is. Maar altijd doorzichtig!’
Artikel gaat hieronder verder

Maar dat was de zomer van 2016.

In de maanden erop verkende ik andere stranden. Ik reisde 23 uur aaneengesloten om op een van de meest geïsoleerde plekken van Japan tussen de koraalvissen te zwemmen en zag in Canada de zon achter de skyline van Toronto zakken op het moment dat ik languit op het strandje van een eiland voor de kust lag. Alleen dat piepkleine strandje weggemoffeld tussen de kliffen in Macedonië bleef in mijn hoofd rondspoken.

Nu is het zomer 2017.

Met de foto in mijn hand die ik toen tijdens het plassen van het strandje maakte, stap ik de boot in, het Meer van Ohrid op. Links het oude centrum van Ohrid met de kerk van St. John en het amfitheater uit tweehonderd voor Christus, rechts daarvan nationaal park Galicica waar we een dag later met een jeep doorheen zouden rijden. Op de oever de villa van oud-president Tito.

De kapitein van de boot bekijkt mijn foto onderzoekend en denkt het strandje wel te kunnen vinden. Alleen aan de oostkust van het meer vind je zulke hoge kliffen. En nu zijn we in het westen. Eerst via de Albanese kant richting het zuiden dan maar en dan met een grote bocht langzaam terug via de oostkust. Want er is zoveel te zien rondom het meer, het oudste van de wereld. Dat schuilkerkje bovenin de rotsen? Een van de 365. Elke dag een ander om je zonden op te biechten. En aan de overkant kun je snorkelen in de Bay of Bones, een reconstructie van een dorp op palen uit een heel ver verleden. Tussen de duizenden visjes door. En de waterslangen. En de archeologische vondsten.

Na de beloofde grote bocht met daarin het klooster van Sveti Naum en de krijsende pauwen op het binnenplein, bij het gifgroene water dat niet veel verder uit de bronnen komt gesijpeld, verschijnen de eerste kliffen. Ik calculeer en reken uit. Toen, in de zomer van 2016, stapte ik uit de camper om te plassen, stak de weg over en liep door de bosjes richting de rotsen. Hooguit twintig meter. Dertig meter tops.

‘Een eindje verder varen dus’, concludeert de kapitein. ‘Want de weg nadert het meer pas nabij het vissersdorp Trpejca.’

Na een paar minuten ligt ‘ie daar, het strandje. Denk ik, want onder de rotsen die zich over honderden meters langs de kustlijn hebben uitgerold, liggen meerdere van dit soort minuscule baaitjes. Allemaal half zo groot als een tennisbaan en zonder pad, omgeven door gouden rotsen en begroeiing van het groenste soort, met ervoor het spiegelende soms-groen-dan-weer-blauwe water. Zo helder trouwens, dat als je er drie keer de handstand doet, je niet meer ziet wat onder of boven is. En vandaag geen enkele parasol.

‘Omdat de strandjes uit het zicht liggen, zijn ze onmogelijk te vinden. Ze hebben zelfs geen naam’, vertelt de kapitein terwijl hij de boot richting het strandje manoeuvreert. ‘Maar die rotsen daarvoor in de branding, die noemen we de Ballen van de Priester. Niet omdat die zo groot waren of zo lekker klotsten, maar omdat er in het achterland een kerkje lag.’

En daar sta ik dan, een zomer later op dat ene strandje dat ik een zomer eerder enkel van bovenaf had gezien, met uitzicht op de Ballen van de Priester. Ver uit het zicht van de buitenwereld, tenzij je over de kliffen leunt of met de boot aanmeert. Hier geen zacht, warm zand waarin je comfortabel je voeten kunt nestelen en geen beachclub met cornetto’s in de verkoop. Maar wel het mooiste strandje van Europa, met brandschoon water, totale stilte en mooi meegenomen: vandaag helemaal voor ons alleen.

Zelf op zoek naar het mooiste strandje van Europa?

Wanneer je hebt uitgevogeld waar Macedonië precies ligt (ingeknepen tussen Albanië, Kosovo, Servië, Bulgarije en Griekenland), is het tijd voor het logistieke deel. Vanuit Amsterdam vlieg je met Corendon safe and sound in ongeveer 2,5 naar Ohrid, vanaf al €199 per persoon. En 8 dagen later weer terug. Transfer naar het hotel en het hotel zijn inbegrepen. Wij sliepen in het vijfsterren Hotel Izgrev Spa & Aquapark, dat (we geven het eerlijk toe) best wel gave glijbanen heeft. De boottochten en andere expedities zijn te boeken via Fibula Travel Agency.

Instagram