Hotspots World

We zetten alle hotspots van Tokio’s stalen jungle voor je op een rij

tokio6-1-of-1
We beginnen het nieuwe jaar met een klapper van een reisverhaal. Of eigenlijk moeten we zeggen met deel twee van deze klapper, want onze reishunk Erik maakt een hele special over Japan voor jullie. Het land is namelijk niet in één verhaal te vatten omdat het zo ongelofelijk leip is. Dit is niet eventjes een tripje Europa of Amerika waar je zo opgaat in het dagelijkse leven, nee in Japan krijg je op iedere hoek van de straat weer een nieuwe cultuurshock voor je kiezen. Maar wel een cultuurshock, waarvan je ook direct een glimlach krijgt. Over die zalige shock voor je smoel gaat Erik-san je nu alles vertellen.

Sushioverdosis in National Park Shibuya

Shibuya Crossing dus. De meest indrukwekkende oversteekplaats op planeet aarde. Om de twee minuten wanneer het stoplicht op groen springt komt een migratie op gang waarvan zelfs de gnoes in de Serengeti hun hoofd op zouden heffen. Vreemde, rechtop lopende wezens met mondkapjes die hun veilige steppe (lees: stoep) verlaten in een uitputtende zoektocht naar voedsel en water. Moeders, vaders, dochters, dokters, groenteboeren, sushirollers en statistisch gezien ook een beroepsknuffelaar of drie. Gedreven door hun instinct om te overleven op weg naar het wuivende gras van hun kantoorcomplexen, het gevaar van hongerige taxi’s, minivans en Mariokarts op de loer.

tokio8-1-of-1

tokio7-1-of-1

tokio34-1-of-1

Het Japan van mijn vader en het Wilhelmus

De Grote Trek in National Park Shibuya is in volle gang wanneer ik op de stoep sta weg te dromen en terugdenk aan de verhalen van mijn vader. Tussen 1970 en 1980, ik was nog niet in beeld, bezocht hij Japan een stuk of tien keer als engineer op een vrachtschip. De Katwijker van geboorte vond het indrukwekkend. Een geordende wereld waarin de treinen op de centimeter nauwkeurig op het juiste platform stopten en waar het verkeer over verhoogde vijfbaanswegen door de miljoenenstad bewoog. Ver zijn tijd vooruit.

tokio50-1-of-1

Artikel gaat hieronder verder

Ook de Japanners waren al netjes en beleefd. In het vliegtuig hadden ze zijn tasje haring met CO2-elementen koel gehouden en later met de overgebleven ijsklontjes uit de frisdrank. En in het minicafeetje dat de deuren direct sloot nadat hij met een paar collega’s was binnengewandeld, kwam de service rechtstreeks uit het boekje. Goed, een biertje kostte je negentien gulden, maar het schaaltje pinda’s was altijd vol en na elk toiletbezoek stond de barvrouw, aan wie je overigens niet mocht zitten, klaar met een doekje voor je handen. Zelfs toen de mannen na een paar bier voor de grap besloten om beurtelings te gaan, bleven de handdoekjes komen. En natuurlijk werd er gezongen. De vrouw in onverstaanbaar Japans, de mannen het Wilhelmus.

tokio14-1-of-1

Rauwe kip en smakken omdat het kan

Met duizenden tweevoeters en een handjevol zebra’s steek ik de kolkende rivier vol hongerige krokodillen over. De Grote Trek stopt voor niemand. Ter hoogte van de Starbucks klauter ik de oever op die leidt naar een neonverlichte savanne van standing sushibars en vreemde seksshops. Samen met Anne Kyle van Arigato Japan doe ik een foodtour in de wijk Shibuya. Eerder al had ze me kennis laten maken met meloenen van tweehonderdvijftig euro, nu laat ze me lokale specialiteiten proeven in eettentjes waarvoor je eerst drie piepkleine deuren, een gammele lift, een trappetje, een stel gordijnen en iets dat lijkt op een wasserette moet trotseren. En het personeel maar ‘aiii’ en ‘oiii’ roepen als je binnenkomt. En klappen. Wat goed dat je het gevonden hebt.

14947714_10157795323660790_8877955337291669162_n

14955902_10157778531190790_959903437625051058_n

tokio22-1-of-1

tokio27-1-of-1

tokio29-1-of-1

tokio42-1-of-1

tokio45-1-of-1

Mijn vader had dit avontuur geweldig gevonden. Van zijn bezoeken aan Japan staat vooral het eten hem helder voor de geest. De sushi, sashimi, sukiyaki, maar vooral ook ‘de restaurants waar kleine hapjes worden geserveerd op een tafel die zo laag is dat het je knieën kost’. Dat hij zijn eigen haring mee naar Japan had genomen was geen kwestie van kieskeurigheid geweest, maar vooral omdat hij zijn eigen rauwe vis graag met de locals deelde. In het laatste restaurant dat ik vanavond bezoek is vooral de kip erg rauw. Zit bijna geen salmonella in en is dus prima te eten. En smakken mag gewoon. Als de chef-kok het maar hoort. Wanneer we deur uitlopen krijg ik van de mejuffrouw een doosje smintjes aangereikt. ‘That’s very sweet’, zeg ik terwijl ik vooroverbuig. ‘No, it’s mint’, antwoordt zij.

tokio48-1-of-1

tokio49-1-of-1

tokio54-1-of-1

tokio61-1-of-1

tokio64-1-of-1

tokio65-1-of-1

Het land onder dat van de Rijzende Zon

Met een maag vol rauwe kip en sake ben ik onderweg naar mijn hotel. De route ken ik inmiddels. De neonverlichte straat met de hip geklede mensen door, nog eenmaal Shibuya Crossing over en dan via een gat in de grond de onderwereld in. Een parallel universum onder National Park Shibuya waar alles rechthoekig en steriel is. Een land waar miljoenen mensen dagelijks slapend, lezend of spelend met hun telefoon in de buik van een ijzeren anaconda onder de stad door reizen. Het land van de Reizende Worm ook wel. Veertig jaar geleden zaten de metro’s ook al stampvol, had mijn vader verteld, en ook toen al waren er speciale mannetjes die de laatste restjes reizigers op het perron via de schuifdeuren naar binnen duwden. Toch blijft míjn favoriete ‘Japanse vreemde vogel’ nog altijd de ‘kaartjesmachinemeneer’. Kom je er met je gebrekkige Japans even niet uit of wil je een gratis demonstratie ‘cultuurkloven’, druk dan bij je volgende bezoek aan Tokio eens op de hulpknop van de kaartjesautomaat. Je zult het met eigen ogen zien: dat het dierenrijk van National Park Shibuya vol verrassingen zit.

Zelf gaan?

Wij vlogen met luchtvaartmaatschappij Cathay Pacific (www.cathaypacific.com) via Hong Kong naar Tokio, tickets vanaf €595. Gemiddeld zo’n twaalf plus vijf uur schoon aan de haak. Onze jetlags verdwenen gelukkig als sushi in het Land van de Rijzende Zon in de comfortabele bedden van The Gate Hotel Kaminarimon. Te boeken vanaf €76 per nacht via onze kameraden van Design Hotels. (www.designhotels.com)

  • Verlaten Japans pretpark lijkt eng veel op Westworld - Colourful Rebel | The young & restless
    24 January 2017 at 13:27

    […] kennen we door onze reizende reporter Erik ook de mooie kant van Japan (Tokio en subtropische […]

  • Wij gaan ons pensioen op dit subtropische Japanse eiland doorbrengen - Colourful Rebel | The young & restless
    18 January 2017 at 11:13

    […] je dit leest ben ik verhuisd naar een subtropisch eiland. Niet dat ik het in Tokio niet leuk heb gehad. Integendeel. Ik heb er de tijd van mijn leven gehad. De ene dag nog gekker dan […]

  • Een fascinerend kijkje binnen bij het minimalistische Japanse leven - Colourful Rebel | The young & restless
    13 January 2017 at 14:31

    […] PS Fascinerend hè Japan? Onze Erik heeft er net een prachtig verhaal over geschreven!  […]

  • Een indrukwekkend kijkje binnen bij het minimalistische Japanse leven - Colourful Rebel | The young & restless
    13 January 2017 at 14:29

    […] PS Fascinerend hè Japan? Onze Erik heeft er net een prachtig verhaal over geschreven!  […]

  • Instagram